کادح[6] « و انسان است که محصول جهان خلقت است...
و این محصول جهان خلقت چند صباحی اینجاست.
حالا آمده است تا...
... آنقدر برود و خراشیده شود
... آنقدر برود و ساییده شود
آنقدر برود تا خسته شود
و ...
آنقدر رنج ها را تحمل کند
برود تا به ملاقات خدا»
این رنج همراه با رفتن را کدح گفته اند...
وهیچگاه در این کدح یأس و توقف پیش نمی آید.
